[One Shot] Fan Fiction GOT7: [Jark] - In My Opinion

posted on 14 Dec 2014 01:40 by view-fujiki in FanFiction directory Fiction, Entertainment, Asian

One Shot GOT7

Jackson Wang x Mark Tuan

By Wirunyupha

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

In My Opinion

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Note:

  • Real Person นะจ๊ะ
  • ครั้งแรกที่แต่งฟิคเกาหลีเลยเหอะ โอ๊ย 5555555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แจ็คสัน หวัง ไม่เห็นด้วยสุด ๆ กับตำแหน่ง ‘ก็อตอินบี’ ของมาร์ค ต้วน

 

 

ไม่ใช่ว่าเขาคิดว่ามาร์คขี้เหร่... ถ้ามาร์คต้วนขี้เหร่ โลกนี้คงไม่มีคนหน้าตาดีหลงเหลือบนโลกอยู่อีกแล้ว

 

 

ประการแรก เขาคิดว่าคนที่สมควรได้ตำแหน่งนี้ควรเป็นเขามากกว่า ใช่ เพราะเขาหล่อไงล่ะ หล่อแบบ หล่อเท่ หล่อจริง ๆ หล่อแบบมาดแมนนั่นแหละ

 

 

แต่คำว่า ‘หล่อ’ ใช้นิยามหน้าตาของต้วนอี้เอินไม่ได้หรอกนะ

 

 

และนั่นแหละ เหตุผลประการที่สอง เขาไม่คิดว่ามาร์คหล่อ ถ้าจะให้เขาคิดคำนิยามใบหน้าของรูมเมทรุ่นพี่ที่นอนอยู่ตรงปลายเท้าของเขาทุกเมื่อเชื่อวัน แจ๊คสันขอมอบคำว่า Beautiful ให้แล้วกัน

 

 

ใช่

 

 

สวย

 

 

.

 

.

 

.

 

หรือใครจะปฏิเสธว่ามาร์คไม่สวย?

 

 

ทั้งโครงหน้าเรียวยาว ผิวขาวจัด...​ขาวจนขับให้ริมฝีปากอิ่มนั่นเป็นสีแดงระเรื่อ หรือนัยน์ตาเรียวที่แจ็คสันมีความเห็นว่ามันค่อนข้างโตกว่าตาคนจีนทั่ว ๆ ไป ยิ่งเมื่ออีกฝ่ายทำหน้าสนใจหรือตกใจ จนต้องเบิกนัยน์ตาขึ้นให้โตกว่าปกติเล็กน้อย แจ็คสันคล้ายกับจะเห็นประกายที่สะท้อนออกมาจากลูกแก้วคู่นั้นเลยทีเดียว หรือเวลาที่อารมณ์ดีจนเจ้าตัวขยับยิ้มกว้าง อวดฟันขาวทุกซี่ ตาทั้งสองข้างหยีไปหมด หรือจะเป็นตอนที่ทำแก้มป่อง--

 

 

 

 

 

“ไม่นอนหรือไง?”

 

 

“…ฮะ?”

 

 

จู่ ๆ เสียงของคนที่เขากำลังคิดถึงก็ดังขึ้นขัดภวังค์ความคิด แจ็คสันกลับมาพบว่าตัวเองกำลังนอนเหยียดยาวอยู่ตรงที่นอน แล้วใช้ตาแป๋ว ๆ ของตนจ้องมองรูมเมทที่นอนเล่นคอมอยู่ตรงปลายเท้า

 

 

“ไม่นอนเหรอ?”

 

 

มาร์คต้วนทวนคำถามอีกรอบ ละสายตาจากหน้าจอมาเหลือบมองหน้างง ๆ ของเขาเล็กน้อย คราวนี้เมื่อได้ยินคำถามชัด ๆ แล้วแจ็คสันก็ขยับยิ้ม

 

 

“พี่ล่ะ ไม่นอนเหรอ?”

 

 

ไม่ตอบ แล้วยังถามกลับอีก

 

 

มาร์คเลิกคิ้ว “เดี๋ยวจะนอนแล้ว ว่าแต่นายเถอะ เห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”

 

 

“?”

 

 

“…หน้าฉันมันมีอะไรหรือเปล่า?”

 

 

สีหน้าและน้ำเสียงคล้ายเป็นกังวลเล่นเอาแจ็คสันหลุดหัวเราะก๊าก โชคดีที่สมาชิกคนอื่นไม่ได้ยิน ไม่งั้นคงตื่นกันทั้งหอ มาร์คเหวอไปกับท่าทางฮาสติหลุดของรุ่นน้อง ขณะมองเจ้าคนที่พยายามกลั้นหัวเราะเปลี่ยนท่านอน เอาหัวมาทางเขาแทน แล้วเท้าคางมองเขาเล่นคอม

 

 

“…อะไรของนาย แจ็คสัน ง่วงจนเพี้ยนแล้วเหรอ”

 

 

“เปล่า พี่นั่นแหละง่วง ดูดิ ตาจะเหลือขีดเดียวแล้ว”

 

 

ว่าพลางเอื้อมมือมาจิ้ม ๆ ใกล้ ๆ หางตา ทำเอาคนโดนจิ้มขมวดคิ้วเล็กน้อย “กวนประสาท ตานายโตจังเลยนะ”

 

 

แจ็คสันยิ้มจนตาหยี ขณะมองรุ่นพี่ที่ดูยังไงก็ไม่อยากจะเชื่อว่าแก่ที่สุดในวงจดจ่ออยู่กับคอมพิวเตอร์ ด้วยนิสัยเขาควรจะเรียกร้องความสนใจจากอีกฝ่าย แต่ตอนนี้ไม่รู้อารมณ์ไหน นายหวังกลับพอใจกับการนอนมองคนตรงหน้ามากกว่า

 

 

ไม่กี่นาทีต่อมา มาร์คก็พับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง

 

 

“…พี่จะนอนแล้วเหรอ?”

 

 

แจ็คสันเหมือนเพิ่งกลับมามีสติ แต่พอเห็นแก้มทั้งสองข้างของคนที่เขานึกชมในใจว่าสวยเริ่มป่องขึ้นมา คนอายุน้อยกว่าก็ชะงัก

 

 

“พี่โมโหเหรอ?”

 

 

“แค่หงุดหงิดที่นายจ้องเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น”

 

 

ว่าพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทางเหมือนไม่อยากสู้สายตาเขาอีก ถ้าแจ็คสันตาไม่ฝาด เหมือนใบหน้าขาว ๆ นั่นจะขึ้นสีเรื่อเล็กน้อย

 

 

เขินเหรอ...

 

 

“…พี่หงุดหงิดหรือเขินกันแน่”

 

 

ถามออกไปตรง ๆ จนคนได้ฉายาฟักทองมาร์คเงียบไปชั่วอึดใจ แล้วจู่ ๆ ก็ไถลตัวลงไปนอนซะอย่างนั้น

 

 

“นอน! นอนได้แล้ว ดึกแล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นไปซ้อมอีก”

 

 

“เฮ้ย พี่ ตอบคำถามผมก่อนสิ”

 

 

แต่มาร์คต้วนไม่ฟังและคลุมโปงเข้าไปใต้ผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว ซ้ำยังพลิกตัวหนีเข้าหากำแพงอีกต่างหาก งานนี้คนน้องรีบขยับตัวเข้าไปชิดทันที

 

 

“พี่ อย่าหนีสิ มาร์ค~”

 

 

เสียงอู้อี้ตอบกลับมาจากในผ้าห่ม “นอนได้แล้ว”

 

 

แจ็คสันได้แต่มองก้อนผ้าห่มที่ขดตัวเหมือนดักแด้อย่างทั้งขำทั้งงง อะไรของพี่แก นี่ตกลงเขินจริง ๆ ใช่ไหม ใช่ ต้องเขินแน่ ๆ

 

 

“…ไม่ถามพี่แล้วก็ได้”

 

 

แจ็คสันพึมพำเสียงแผ่วขณะขยับเข้าใกล้กว่าเดิม คนใต้ผ้าห่มคงไม่รู้ และเขาก็คิดว่าดีแล้วที่ไม่รู้ ไม่อย่างนั้นสิ่งที่เขาจะทำในวินาทีถัดมาคงโดนห้ามแถมโดนโวยวายซ้ำอีก

 

 

ริมฝีปากของแจ็คสันหวังสัมผัสผืนผ้าห่มนุ่ม แนบชิดลงไปยังผิวของร่างข้างใต้ ณ จุดที่เขามั่นใจว่าต้องเป็นแก้มกลม ๆ นั่นแน่ ๆ

 

 

เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่สัมผัส เขาก็รีบผละถอยแล้วกลับไปนอนที่ของตัวเองทันที ทำเป็นไม่เห็นปฏิกิริยาของพี่ใหญ่ที่นอนนิ่งเหมือนหยุดหายใจไปแล้ว

 

 

ส่วนแจ็คสันหวังตัวต้นเรื่อง ณ ขณะนี้ ก็นอนปิดปากตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มในสภาพไม่ต่างกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มาร์คต้วน นอกจากจะไม่หล่อ แถมสวยแล้ว

 

 

วันนี้แจ็คสันขอเพิ่มอีกสักอย่างสองอย่าง

 

 

…น่ารักมาก

 

 

แถมตัวหอมมากด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FIN

 
 
 
 
โอยยยยยยย เขินนนนน 555555555
 
สวัสดีค่ะ วันนี้มาพบกับวิรัลและฟิคก็อตเซเว่นนนน เย่ยยยยยย //มาแบบเปิดรายการ /เพิ่งดูไอก็อตเซเว่นจบกำลังพีค 55555555
 
 
ว่าถึงที่มาที่ไปกันสักหน่อย ปกติเราไม่ใช่สายเคป๊อบ ชีวิตเคยกรี๊ด ๆ แค่ทงบังฯกับชายนี่ แล้วก็ลาวงการเกาหลีมานานมากกกกกกกกกกกก ตอนนี้หวนคืนค่ะ ติ่งพี่มาร์คต้วนมาก ๆ ค่ะ เมนเลย รักมาก ...ขอยกเหตุแห่งบาป(?)นี้ให้กับรูมเมท ที่เปิด Stop Stop It ทั้งวันจนสงสัยว่าเพลงอะไรวะ เลยไปนั่งดูกับมัน เลยชอบรอยยิ้มเจบี เลยดูวีคลี่ไอดอลกับเมท เลย...เลยเป็นแบบนี้ค่ะ 555555555555555555555555
 
ชัดเจนมากว่าเราชอบ Jark (Jackson x Mark << อย่าสลับโพสิชั่นนนน) ซึ่งในเมืองไทยก็...ค่ะ ค่อนข้างแรร์พอสมควร ไม่สิ ชิปเปอร์อาจจะไม่แรร์ แต่โมเมนต์แรร์มาก 5555555 #น้ำตาไหลแล้ว (แจ๊คแบมนี่เรียลมาก เล่นกันตลอด แล้วดูจาร์คฉันสิ ดูสิยยยยยยย /กรีดร้องให้ลั่น)
 
เขามาไทย เราไม่ได้ไปดูค่ะ โซนหน้าคอม
 
กลัวทอล์คยาวกว่าเนื้อเรื่อง งั้นเราจบกันเพียงเท่านี้ค่ะ พรุ่งนี้จะดูเรียลก็อตฯต่อ สะสมความติ่ง ติ่งช้าไปนี่วิ่งไล่หาคลิปสนุกสนานมากค่ะ ฮาาา T///T
 
แล้วเจอกันค่ะ
 
 
ป.ล.
  • สอบเสร็จแล้ว แพลนฟิคไว้เยอะมาก ทั้งอุชิโออิ ทั้งอาโอคิและมาเลค (อันหลังจะปิดให้จบ ว่าจะ...)
  • เอยูอุชิโออิก็อยากเขียน และตอนนี้อยากเขียนเอยูจาร์คด้วย โอยยยย
  • ฟิคนี้ไม่มี hashtag นะคะ 55555555555

Fan Fiction Haikyuu!!: [UshiOi] Secret Haikyuu!! - Always Lose

posted on 01 Dec 2014 23:04 by view-fujiki in FanFiction, Haikyuu directory Fiction, Cartoon


Fan Fiction Haikyuu!!

Ushijima Wakatoshi x Oikawa Tooru

Rate: PG

by WIRUNYUPHA










Always lose.







Note:

“3 ตัวละคร อุชิวากะ/โออิคาวะ
 

โออิคาวะแข่งแพ้อุชิวากะเลยไปนั่งตากหิมะ #... เหม่อคนเดียวถึงเย็น อุชิวากะเดินมาเจอ โออิก็เดินหนี อุชิ ก็ตาม #... สุดท้ายอุชิตามมาเพราะอยากเอาเสื้อหนาวมาห่มให้”

เขาเกลียดการพ่ายแพ้


เขาเกลียดเหตุแห่งความพ่ายแพ้


ดังนั้น เขาจึงเกลียดคน ๆ นั้น










ปุยหิมะสีขาวร่วงหล่นจากฟ้าสีทึม


โออิคาวะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่โปรยละอองเย็นเยียบลงมาราวกับเป็นของขวัญอันแสนพิเศษ หิมะแรกของฤดูหนาว ช่วงเวลาที่ผู้คนกล่าวกันว่าโรแมนติกที่สุดช่วงเวลาหนึ่งแห่งปี ถนนทุกเส้นขาวโพลน ร้านค้าประดับไฟหลากสีสันเตรียมรับเทศกาลที่กำลังใกล้เข้ามา งานฉลองกำลังจะมาถึงในไม่ช้า


เพียงแค่เห็นภาพเหล่านั้น เด็กหนุ่มก็ถอนหายใจ ลมอุ่นสีขาวพรูออกมา


เฉลิมฉลองงั้นเหรอ


เมื่อเทียบกันแล้ว ความพ่ายแพ้ของพวกเขาก็เป็นแค่เสี้ยวเล็ก ๆ ของโลกใบนี้ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วไหลผ่านตามกระแสของโลกไป ไม่ได้ทำให้เกิดปรากฏการณ์อะไรขึ้นมา


ไม่มีใครรับรู้ถึงความเสียใจของพวกเขา


เด็กหนุ่มหลับตา ตัดความวุ่นวายออกจากโลก สัมผัสได้เพียงไอเย็นที่ตกกระทบไหล่ใต้เสื้อคลุมกีฬาที่ไม่ได้หนาอะไรมาก ภาพที่ปรากฏชัดในความทรงจำคือลูกตบสุดท้ายและเสียงเป่านกหวีดของกรรมการ สกอร์คะแนนที่บ่งบอกชัดถึงความพ่ายแพ้ของเขา


เป็นอีกครั้งที่ไม่สามารถเอาชนะชิราโทริซาวะได้


เป็นอีกครั้ง...​ที่เขาชนะอุชิจิมะ วากะโทชิไม่ได้


โออิคาวะเผลอกัดริมฝีปาก ความเจ็บที่แล่นปราดขึ้นมาทำให้เขาได้สติ หิมะตรงเท้ากองทับถมกันจนเหมือนตัวเขากำลังจะจมลงไป เขาควรหาร้านอุ่น ๆ นั่ง...


“โออิคาวะ”


เสียงเรียกที่ทำให้เขาชะงัก แต่วินาทีถัดมาที่ตระหนักได้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใครเด็กหนุ่มก็รีบเร่งฝีเท้าเดินหนีทันที


“…โออิคาวะ!”


ยิ่งเดินเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่กระทบผิวกายมากขึ้นเท่านั้น คนถูกเรียกชื่อตั้งใจจะเร่งความเร็วและความยาวของฝีเท้ามากขึ้น ทว่ายังไม่ทันจะก้าวเท้าลงพื้นเพิ่มอีกสักก้าว มืออุ่นก็คว้าหมับเข้าที่แขนของเขา


“…นาย!”


“โออิคาวะ!”


อุชิจิมะ วากะโทชิ ขมวดคิ้วมองเขาอยู่


นัยน์ตาสีนิลหรี่ลง มือข้างที่จับแขนเขาไว้บีบแน่น ท่าทางคล้ายจะตั้งคำถาม


แต่โออิคาวะไม่อยากฟัง


“ปล่อย”


เขาพูดสั้น ๆ สะบัดมือที่เกาะกุมแขนออก อีกฝ่ายปล่อยอย่างง่ายดายเขาเลยได้โอกาสเดินหนี แต่ไม่คิดว่าอุชิจิมะจะ...เดินตามมา


จะเดินตามหรือไม่ก็ช่างเถอะ เขาไม่อยากสนใจ


ทำไมต้องโผล่มาตอนกำลังหงุดหงิดด้วย


โออิคาวะก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำฝ่าหิมะที่หนาเป็นนิ้ว ๆ เพื่อจะหาที่พักอุ่น ๆ สักที่ แต่ยิ่งเดินยิ่งล้า และคนข้างหลังก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตามด้วย หลังจากเดินมาไกลจากจุดเดิมและเริ่มเข้าเขตร้านค้า เขาก็หยุด


แล้วเอ่ยถามโดยไม่หันไปมองคนข้างหลัง


“ตามฉันมาทำไม อุชิวากะจัง”


ถ้าโออิคาวะหันกลับไปมองตอนนี้ คงเห็นสีหน้าที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นบนใบหน้าที่มักเรียบนิ่งเสมอของอุชิจิมะ วากะโทชิ


เด็กหนุ่มตัวสูงกว่ายืนน