Drabble บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน

ผิงเสีย / เสียผิง (เอาจริง ๆ คือไม่รู้เหมือนกัน...)

Warning: SPOIL เล่มสิบ

 

 

 

 

 

Note

  • สั้น ๆ หลังเล่ม 10
  • อยากเขียนให้ยาวกว่านี้ แต่กลัวดีเทลคลาดเคลื่อน 555555555 /อ้างอิงยาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันทบทวนดูความเกี่ยวโยงของฉันที่มีต่อโลกใบนี้ ดูเหมือนเท่าที่เจอ ก็มีแต่นาย”

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

หลายครั้งที่ผมปรารถนาให้เรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน ให้การผจญภัยเสี่ยงตายและความสูญเสียทั้งหมดเป็นเพียงนิทานบทหนึ่งที่ผมอ่านแล้วเก็บไปคิดเป็นตุเป็นตะ

 

แต่ถ้าปฏิเสธเรื่องเหล่านี้ ก็เท่ากับผมปฏิเสธตัวตนของเมินโหยวผิงด้วย

 

 

ครั้งแรกที่เจอกันเขาเป็นเพียงคนใบ้จาง ชายหนุ่มแปลกหน้าเจ้าของดาบดำประหลาด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกเรา... หมายถึง ผม เขา และนายอ้วน กลายเป็นกลุ่มสามเหลี่ยมเหล็ก ถึงแม้ผมจะกากจนไม่น่าจะใช้ชื่อที่ดูองอาจแข็งแกร่งขนาดนั้นก็ตาม

 

และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ความสำคัญของเขามีมากขึ้นในใจผม

 

ผมปรารถนาให้พวกเราสามคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันตลอดไป ให้แลกกับการลงดินทั้งชีวิตก็นับว่าคุ้มค่า ทว่าที่ผมกล้าพูดขนาดนี้เพราะลึก ๆ แล้วผมตระหนักดีว่า วันเวลาแบบนั้นไม่มีวันมาถึง

 

พวกเราต่างมีจุดประสงค์ของตนเอง ความสัมพันธ์คล้ายจะผูกพันแต่ก็ดูห่างเหิน ผมกับเขา เขากับนายอ้วน นายอ้วนกับผม พวกเราคล้ายจะเชื่อมโยงกัน ทว่าสายใยนั้นบางเบาจนเพียงแค่ลมพัดผ่านก็ราวกับจะขาดออกจากกันได้

 

หรือบางทีอาจเป็นผมคนเดียวที่คิดว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันก็เป็นได้

 

 

 

 

 

 

 

คว่ำกรวยทุกครั้ง ผมแทบไม่มีเป้าหมายของตนเอง ติดตามอาสามหรือคนอื่น ๆ ไปอย่างเลื่อนลอย เพียงหาหนทางแก้ข้อสงสัยในใจของตนให้คลายลงเท่านั้น

 

ทว่าภารกิจสุดท้ายที่ปาหน่ายนั่นคือความตั้งใจจริงของผม

 

นึกถึงวินาทีที่ผมพบเมินโหยวผิงในหอบ้านสกุลจาง ขณะที่คิดว่าเขาตายไปแล้วและความเชื่อในสมองกับหัวใจตีกันอย่างหนัก ณ ตอนนั้นผมสัมผัสคำว่า พังทลาย ได้อย่างชัดเจน

 

โลกและตัวตนของผมกำลังพังทลาย

 

หากการสูญเสียคน ๆ หนึ่งจะน่าเจ็บปวดถึงเพียงนี้ ชีวิตนี้ผมก็ไม่อยากจะผูกสัมพันธ์กับใครอีกต่อไปแล้ว

 

และพอรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด แสงสว่างก็บังเกิดขึ้นในใจผม

 

รวมถึงความกระจ่างแจ้งต่อความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวอยู่ในจิตใจมานาน และผมเพิ่งตระหนักรู้ถึงมันด้วย

 

วินาทีที่ผมมองเขาอีกครั้ง ผมคิดว่าเขาต้องรู้แน่ ๆ ว่าสายตาของผมเปลี่ยนไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คนเรามักมีนิสัยเสียที่อยากเก็บของรักของหวงไว้ใกล้ตนเอง แต่สำหรับผมคงเอาแต่ใจขนาดนั้นไม่ได้ เพราะของสำคัญ... คนสำคัญสำหรับผมแม่งดันเป็นพวกชอบหายตัวเป็นงานอดิเรก บทจะโผล่มาทีก็ชวนระทึก พอหายหัวไปก็ไม่บอกกล่าว

 

ดังนั้น ตอนที่เขามาเอ่ยคำลากับผม ผมจึงสับสนมาก ๆ

 

ผมควรจะดีใจไหม...

เขาเห็นความสำคัญกับผมมากกว่าคนรอบข้างที่เคยพานพบมา

 

หรือผมควรจะเสียใจ เพราะนี่หมายความว่า เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว...ตลอดกาล

 

 

 

ไม่สิ

 

 

 

สิบปีต่อจากนี้... ผมอาจจะพบเขาอีกครั้ง

 

สิบปีต่อจากนี้ สิบปีที่ผมจะไม่เห็นเขา ไม่รับรู้ถึงตัวตนของเขา ไม่มีเขา และอาจลืมเลือนเขาไป รับรู้เพียงว่าเขาอาจเป็นเสี้ยวหนึ่งของความฝันของผม

 

แต่ผมไม่คิดว่าผมจะลืมเขาหรอกนะ

 

 

ผมได้แต่เฝ้าภาวนา... ให้เวลาสิบปีผ่านไปไวขึ้นกว่านี้อีกสักนิด

 

 

 

 

END

 

 

 

 

 

 

ในที่สุดนิยายซีรี่ส์ที่ตามมาสิบเล่มก็จบแล้วค่ะ ;_;

ไม่ขอพูดอะไรมาก กลัวสปอยล์ เอาเป็นว่า เต็มอิ่ม เต็มตื้นมาก ๆ

 

จริง ๆ แดรบเบิลนี้เขียนเสร็จตั้งแต่วันแรกที่อ่านจบ แต่ไม่ได้เอามาลงเพราะมันสั้น แต่คิดว่าเอาลงไว้แหละ ดีแล้ว ฮา

 

อีกอย่าง ที่จริงเราชอบเสียผิงนะ o<-< /เกาะขอนไม้

 

ส่วนเมนของเราคือเสี่ยวฮัว...

 

โอเค หยุดพร่ำเพ้อ 5555 แล้วเจอกันเอนทรี่หน้าค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

#1 By (101.51.36.125|101.51.36.125) on 2015-05-07 18:26

Wirunyupha View my profile

Recommend