Fan Fiction Haikyuu!!: [UshiOi] Secret Haikyuu!! - Always Lose

posted on 01 Dec 2014 23:04 by view-fujiki in FanFiction, Haikyuu directory Fiction, Cartoon


Fan Fiction Haikyuu!!

Ushijima Wakatoshi x Oikawa Tooru

Rate: PG

by WIRUNYUPHA










Always lose.







Note:

“3 ตัวละคร อุชิวากะ/โออิคาวะ
 

โออิคาวะแข่งแพ้อุชิวากะเลยไปนั่งตากหิมะ #... เหม่อคนเดียวถึงเย็น อุชิวากะเดินมาเจอ โออิก็เดินหนี อุชิ ก็ตาม #... สุดท้ายอุชิตามมาเพราะอยากเอาเสื้อหนาวมาห่มให้”

เขาเกลียดการพ่ายแพ้


เขาเกลียดเหตุแห่งความพ่ายแพ้


ดังนั้น เขาจึงเกลียดคน ๆ นั้น










ปุยหิมะสีขาวร่วงหล่นจากฟ้าสีทึม


โออิคาวะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่โปรยละอองเย็นเยียบลงมาราวกับเป็นของขวัญอันแสนพิเศษ หิมะแรกของฤดูหนาว ช่วงเวลาที่ผู้คนกล่าวกันว่าโรแมนติกที่สุดช่วงเวลาหนึ่งแห่งปี ถนนทุกเส้นขาวโพลน ร้านค้าประดับไฟหลากสีสันเตรียมรับเทศกาลที่กำลังใกล้เข้ามา งานฉลองกำลังจะมาถึงในไม่ช้า


เพียงแค่เห็นภาพเหล่านั้น เด็กหนุ่มก็ถอนหายใจ ลมอุ่นสีขาวพรูออกมา


เฉลิมฉลองงั้นเหรอ


เมื่อเทียบกันแล้ว ความพ่ายแพ้ของพวกเขาก็เป็นแค่เสี้ยวเล็ก ๆ ของโลกใบนี้ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วไหลผ่านตามกระแสของโลกไป ไม่ได้ทำให้เกิดปรากฏการณ์อะไรขึ้นมา


ไม่มีใครรับรู้ถึงความเสียใจของพวกเขา


เด็กหนุ่มหลับตา ตัดความวุ่นวายออกจากโลก สัมผัสได้เพียงไอเย็นที่ตกกระทบไหล่ใต้เสื้อคลุมกีฬาที่ไม่ได้หนาอะไรมาก ภาพที่ปรากฏชัดในความทรงจำคือลูกตบสุดท้ายและเสียงเป่านกหวีดของกรรมการ สกอร์คะแนนที่บ่งบอกชัดถึงความพ่ายแพ้ของเขา


เป็นอีกครั้งที่ไม่สามารถเอาชนะชิราโทริซาวะได้


เป็นอีกครั้ง...​ที่เขาชนะอุชิจิมะ วากะโทชิไม่ได้


โออิคาวะเผลอกัดริมฝีปาก ความเจ็บที่แล่นปราดขึ้นมาทำให้เขาได้สติ หิมะตรงเท้ากองทับถมกันจนเหมือนตัวเขากำลังจะจมลงไป เขาควรหาร้านอุ่น ๆ นั่ง...


“โออิคาวะ”


เสียงเรียกที่ทำให้เขาชะงัก แต่วินาทีถัดมาที่ตระหนักได้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใครเด็กหนุ่มก็รีบเร่งฝีเท้าเดินหนีทันที


“…โออิคาวะ!”


ยิ่งเดินเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่กระทบผิวกายมากขึ้นเท่านั้น คนถูกเรียกชื่อตั้งใจจะเร่งความเร็วและความยาวของฝีเท้ามากขึ้น ทว่ายังไม่ทันจะก้าวเท้าลงพื้นเพิ่มอีกสักก้าว มืออุ่นก็คว้าหมับเข้าที่แขนของเขา


“…นาย!”


“โออิคาวะ!”


อุชิจิมะ วากะโทชิ ขมวดคิ้วมองเขาอยู่


นัยน์ตาสีนิลหรี่ลง มือข้างที่จับแขนเขาไว้บีบแน่น ท่าทางคล้ายจะตั้งคำถาม


แต่โออิคาวะไม่อยากฟัง


“ปล่อย”


เขาพูดสั้น ๆ สะบัดมือที่เกาะกุมแขนออก อีกฝ่ายปล่อยอย่างง่ายดายเขาเลยได้โอกาสเดินหนี แต่ไม่คิดว่าอุชิจิมะจะ...เดินตามมา


จะเดินตามหรือไม่ก็ช่างเถอะ เขาไม่อยากสนใจ


ทำไมต้องโผล่มาตอนกำลังหงุดหงิดด้วย


โออิคาวะก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำฝ่าหิมะที่หนาเป็นนิ้ว ๆ เพื่อจะหาที่พักอุ่น ๆ สักที่ แต่ยิ่งเดินยิ่งล้า และคนข้างหลังก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตามด้วย หลังจากเดินมาไกลจากจุดเดิมและเริ่มเข้าเขตร้านค้า เขาก็หยุด


แล้วเอ่ยถามโดยไม่หันไปมองคนข้างหลัง


“ตามฉันมาทำไม อุชิวากะจัง”


ถ้าโออิคาวะหันกลับไปมองตอนนี้ คงเห็นสีหน้าที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นบนใบหน้าที่มักเรียบนิ่งเสมอของอุชิจิมะ วากะโทชิ


เด็กหนุ่มตัวสูงกว่ายืนนิ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันขณะที่หอบน้อย ๆ เพราะการเดินฝ่าหิมะไม่ใช่เรื่องสนุกยิ่งต้องเดินตามคนที่มีทีท่าจะหนีตลอดเวลา ถึงอย่างนั้น... เขาก็ปล่อยคนตรงหน้าไว้ไม่ได้


ความเงียบโรยตัวอยู่นาน นานจนคนถามหงุดหงิดต้องหันกลับมาจ้องนัยน์ตาสีเข้มตรง ๆ แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยปากต่อว่าอะไร กัปตันชิราโทริซาวะก็ก้าวเข้ามาใกล้เขาจนชิด


พร้อมกับความอุ่นนุ่มของผ้าที่วางทาบลงบนไหล่ของเขา


“ออกมาทั้งแบบนี้ ไม่หนาวหรือไง”


น้ำเสียงส่อแววตำหนินั้นแปลกหูนัก โออิคาวะแน่ใจว่าสีหน้าตัวเองตอนนี้คงเกินคำว่าความงุนงงไปไกลมากแน่


“…เสื้อ?”


หรือจะให้ชัดคือ เสื้อกันหนาว


เสื้อกันหนาวตัวหน้าสีเข้ม มีฮู้ดและขนนุ่ม ๆ ด้านในที่พอกอง ๆ ไว้ตรงหลังคอแล้วรู้สึกดีขึ้นมาทันที กัปตันเซย์โจจับชายเสื้อข้างหนึ่งด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ ก่อนจะช้อนตามองคนตรงหน้าอีกครั้ง


“เอามาให้ฉันทำไม”


อุชิจิมะตอบเสียงเรียบ “นายจะได้ไม่หนาว”


“…”


แพขนตาสีน้ำตาลไหวจากแรงกะพริบด้วยความอึ้ง ประโยคคำพูดตรงไปตรงมาจนคนฟังทำตัวไม่ถูก ปฏิกิริยาจากคนได้เสื้อกันหนาวโดยไม่รู้ตัวเลยกลายเป็นอาการผงะ


“…อะไรของนาย”


“นายออกมาจากยิมแล้วไม่ได้หยิบเสื้อออกมา ฉันเห็นมันอยู่กับอิวาอิสึมิ” อุชิจิมะอธิบาย “ทำไมถึงไม่หยิบออกมาด้วย”


จะให้บอกว่าเขามัวแต่เสียใจที่แพ้อีกฝ่ายจนเลอะเลือนหรือไง โออิคาวะไม่ตอบแต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น ปากคว่ำบ่งบอกความไม่พอใจ


“นายหงุดหงิดอะไร”


คนที่เงียบเสมอถามขึ้นมาอีกแล้ว


“ทุกอย่าง”


เขาพึมพำตอบ


“โดยเฉพาะนาย”


อุชิจิมะเม้มรีมฝีปากก่อนถามกลับ “ฉันไปทำอะไรให้นายไม่พอใจ”


นายไม่ได้ทำอะไรเลย


ที่ฉันไม่พอใจอยู่นี่ สาเหตุมันก็มาจากตัวฉันเองนี่แหละ


แน่นอนว่าโออิคาวะไม่มีวันพูดประโยคนั้นออกไป เขายักไหล่เอียงตัวหนีสายตาคาดคั้นของคนตัวสูงกว่า นัยน์ตาสีน้ำตาลทอดมองร้านค้าที่มีผู้คนบางตา สองข้างทางแทบไม่มีคนออกมาเดิน เพราะอากาศที่เย็นจัดและหิมะที่ยากต่อการเดินทาง พยากรณ์อากาศบอกว่าคืนนี้จะตกหนักกว่าเดิมอีกด้วย


อุณหภูมิกำลังลดต่ำลง โออิคาวะรู้สึกได้


ทันใดนั้น ความอบอุ่นอีกรอบก็โอบสัมผัสรอบคอ... ผ้าพันคอสีน้ำเงินที่เมื่อครู่เขาเห็นอุชิจิมะพันไว้รอบคอตัวเอง


โออิคาวะทำท่าจะดึงมันออก แต่อุชิจิมะกลับจับมือเขาไว้ ตอนนี้เองที่เขารู้สึก... มือทั้งสองข้างของเขาเย็นเฉียบไม่ต่างอะไรกับคนตาย


ความอุ่นจากมือของอีกฝ่ายรู้สึกดีจนเขาไม่กล้าปัดออก


“ตัวนายเย็นมาก” อุชิจิมะกระซิบเสียงเบา “จมูกแดงหมดแล้ว”


โออิคาวะนึกอยากยกมือขึ้นบังปลายจมูกตัวเอง เสียแต่ว่ามือทั้งสองข้างโดนคนตรงหน้ายึดไว้


หงุดหงิดจริง... ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง


“ฉันว่านายควรกลับบ้าน เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่ให้”


“ไม่ต้องมายุ่งน่า ฉันจะกลับเมื่อไหร่ก็เรื่องของฉัน”


“มีเหตุผลหน่อย โออิคาวะ”


เสียงอีกฝ่ายไม่ได้ดังขึ้นกว่าปกติ แต่มันเข้มและเจือความโกรธจนเขาต้องหยุดฟัง เมื่อสบกับนัยน์ตาคู่นั้นจึงเห็นแววห่วงใยที่ทอประกายออกมา


ยิ่งทำให้ผู้พ่ายแพ้งุนงงกว่าเดิม


ไม่นานอุชิจิมะก็โทร.เรียกแท็กซี่ เขาได้แต่ยืนมอง พูดอะไรไม่ได้ มือทั้งสองข้างโดนคนตัวสูงยึดไว้ สักพักอุชิจิมะก็บอกให้เขาสวมเสื้อกันหนาวดี ๆ เหมือนว่าไซส์ของมันจะใหญ่กว่าตัวเขาเล็กน้อย แขนเสื้อที่ยาวลงมาเกือบปิดนิ้วทั้งหมด โออิคาวะรีบซุกมือทั้งสองข้างเข้าไปในเสื้อทันที ไม่เปิดโอกาสให้คนข้าง ๆ ยึดมือเขาไว้อีก


อุชิจิมะเหลือบมามองแต่ไม่ได้พูดอะไร


พวกเขายืนอาศัยไออุ่นจาง ๆ จากหน้าร้านสะดวกซื้อ ไม่รู้ตอนไหนที่โออิคาวะขยับเข้าไปใกล้อุชิจิมะมากขึ้นเรื่อย ๆ รู้สึกตัวอีกที ความใกล้ชิดดังกล่าวก็ทำเอาคนเป็นเซตเตอร์รีบถอยห่างออกมา แต่อุชิจิมะไม่พูดอะไรอีกเลย เพียงมองเขาเงียบ ๆ เท่านั้น


ให้ตายเถอะ


โออิคาวะหงุดหงิดทุกอย่าง รู้สึกทุกสิ่งบนโลกขวางหูขวางตา ตัวเขางี่เง่าเหลือเกิน อาการพาลแบบเด็ก ๆ นี่มันอะไร ไหนจะไม่เข้าใจการกระทำของคนข้าง ๆ อีก สิ่งที่ไม่ชัดเจนและหาคำตอบไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตัวเองโง่เอามาก ๆ


ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย


เมื่อไม่รู้ก็หาทางเอาชนะไม่ได้ และโออิคาวะเกลียดความพ่ายแพ้


แสงไฟจากถนนทำให้รู้ว่าแท็กซี่มาถึงแล้ว โออิคาวะถอนหายใจ ลมอุ่น ๆ กลายเป็นควันขาวลอยฟุ้งตัดกับบรรยากาศสลัวจากแสงไฟที่ส่องลอดออกมาจากหน้าต่างร้านต่าง ๆ อุชิจิมะเอื้อมมาจับมือข้างหนึ่งของเขา เป็นสัญญาณว่าให้เดินไป แต่ยังไม่ทันจะก้าวออกจากหน้าร้าน


สัมผัสแผ่วเบาบนหน้าผาก


โออิคาวะนิ่งค้าง... สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ขณะที่นัยน์ตามองเห็นว่าคนตรงหน้าขยับถอยออก ผละริมฝีปากออกจากหน้าผากของเขาอย่างอ้อยอิ่ง แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ส่งกลับไปยังสมอง...​ไม่เกิดการประมวลผล ทุกอย่างนิ่งค้างเอาดื้อ ๆ


วินาทีที่ความรู้สึกนึกคิดกลับคืนมา คือผิวแก้มที่ร้อนผ่าวเหมือนเอาหน้าไปแนบเตาไฟ


“กลับเถอะ”


คนทำช็อกดันร่างเขาไปตรงถนน เปิดประตูให้เรียบร้อยแถมแจ้งพิกัดบ้านเขาให้ด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าไปรู้มาตอนไหน ณ ตอนนั้นสมองของโออิคาวะมีไว้คั่นหูเท่านั้น เขาไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว นอกจากความร้อนบนหน้าและเสียงหัวใจที่เต้นรัวแข่งกับเสียงกรีดร้องในหัว


ตะกี้มันอะไร


อะไรกัน


เกิดอะไรขึ้น


อุชิวากะจัง... จูบ...?


จูบหน้าผากเขา?


จูบทำไม?


เด็กหนุ่มเผลอซุกหน้ากับฝ่ามืออย่างลืมตัว ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าตอนนี้แดงไปทั้งหน้าทั้งหู โออิคาวะหลับตาแน่นพยายามลืมเรื่องเมื่อครู่ แต่ทำไม่ได้


เกลียด


ใช่ เราเกลียดอุชิวากะจัง


แล้ว... แล้วตะกี้


แล้วตะกี้มันอะไรล่ะวะ!?


“…แหม เด็กสมัยนี้ สวีทกันไม่สนใจคนอื่นเลยนะครับ”


เสียงทักยิ้ม ๆ จากโชเฟอร์ทำเอาคนกำลังสับสนถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนั่งกับเบาะอย่างไร้เรี่ยวแรง


สวีทบ้าบออะไร


แต่เขาหมดแรงจะเถียงกับคนที่ไม่รู้เรื่อง


ด้านนอกหน้าต่างรถ ท้องฟ้าเป็นสีทึม หิมะสีขาวโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย



ความพ่ายแพ้ของเขายังคงอยู่


ความเกลียดของเขาที่มีต่ออุชิวากะจังก็ยังคงอยู่


ทว่าโออิคาวะรู้ดี



บางอย่างกำลังเปลี่ยนไป






FIN

สวัสดีเดือนธันวาค่าาา

กลับมาอีกครั้งกับฟิคอุชิโออิ /พูดแบบรายการโทรทัศน์ อันนี้เป็นฟิคที่เขียนเข้าร่วมกิจกรรมซีเคร็ตไฮคิวค่ะ ของคนอื่น ๆ ก็ดี ๆ ทั้งนั้นเลยยยย  ที่เรารีเควสไปก็ฟินมากกกก /กลิ้ง (แน่นอนว่าเขาเขียนอุชิโออิให้เราค่ะ ดีใจ น้ำตาไหล) ขอบคุณสตาฟฟ์สำหรับกิจกรรมดี ๆ นะคะ

บันทึกการเขียน - กว่าจะเขียนเสร็จก็อีกสองวันเดดไลน์ค่ะ... คือ  1) คิดไม่ตกว่าจะเขียนเควสไหนดี คือมันน่าเขียนทุกอันอะ!  2) มีอุชิโออิสองเควสเลยนะ!  3) เขียนแล้วไม่ถูกใจตัวเอง แก้ไปแก้มาสี่ห้ารอบ  4) เดดไลน์เป็นวันไปค่ายของเอกพอดี เลยต้องรีบปั่น ซึ่งอาทิตย์นั้นเป็นอาทิตย์ปิดคอร์สและส่งงานไฟนอล ...นั่นแหละค่ะ 

จะว่าไป ปิดคอร์สหมดทุกตัวแล้วว เย่ /จุดพลุ /คนเรียนแค่ห้าตัว เทอมหน้าหกตัวแน่ะ สยองเบา ๆ แต่ว่า อาทิตย์หน้าก็ยังมีไฟนอลรอเราอยู่อีก ปลายสัปดาห์นี้เราไป Overcoat Music Festival ที่เขาค้อนะคะ /กลับบ้าน เย่ ทำเป็นลืม ๆ ไปซะว่าวันอังคารหน้ามีไฟนอลวิชาเอก (ที่หนังสือหน้าเอี้ย ๆ) รออยู่ (ก่อนหน้านั้นคือไฟนอลวิชาม. วันพฤหัส...)

แล้วเจอกันเมื่อชาติต้องการรรร บายยยย /กลิ้ง

ป.ล. ช่วงนี้ติดซีรี่ส์เกาหลีค่ะ T_T เรื่อง Pinocchio กับ Tomorrow Cantabile ...ชีวิต /เรื่องหลังชอบมากจริงจัง พีคสุดอะไรสุด ดูไปดูมาชักชิปคู่พระเอกพระรอง 5555555555

ป.ล.2 ธันวาแล้ว องครักษ์ยังร้อนตับแลบอยู่เลยค่ะ U_U

Comment

Comment:

Tweet

อ..อยากเป็นโชเฟอร์รถ..(.\\\\\\\\.) ไล่อ่านแต่แรกล่ะ ติดใจคู่นี่>\\\\\\\\< อยากให้มีแต่งอีกเยอะๆคู่นี่ไม่ค่อยมีโด มีแต่ฟิคนี้แหละพอได้อยู่;_>; ขอให้มีกองอวยเพิ่มขึ้น❤️

#5 By nanobana on 2015-03-24 21:05

อ..อยากเป็นโชเฟอร์รถ..(.\\\\.) ไล่อ่านแต่แรกล่ะ ติดใจคู่นี่>\\\\< อยากให้มีแต่งอีกเยอะๆคู่นี่ไม่ค่อยมีโด มีแต่ฟิคนี้แหละพอได้อยู่;_>; ขอให้มีกองอวยเพิ่มขึ้น❤️

#4 By nanobana on 2015-03-24 21:05

เมื่อวานทำฟินมากเลยค่ะ ขอบคุณมากเลย //// ขอเกาะใต้รถแท็กซี่ต่อไป คราวหน้ามาทำเขินๆในแท็กซี่นะคะอุชิวากะจัง กร๊าซซซ

#3 By Katlazy on 2014-12-02 09:48

หวานจังเลย ชอบบรรยากาศแบบนี้จัง ฮ่าๆ
ชอบค่ะชอบ เขียนอีกเยอะๆนะคะ จะคอยตามอ่าน

#2 By memyself (171.96.117.128|171.96.117.128) on 2014-12-02 01:58

อ้ากกกกก ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น่ารักมาก!!!
ฟหฟดกเหเกดฟเกฟหดกเ้ฟดกเ็ <<โปรดเข้าใจภาษานี้ด้วยเถิดจะเกิดผล /หะ
ชอบมากๆเลย ชอบอีกแล้ว ฮืออ ชอบก็คือชอบอะ วิวเขียนน่ารักมาก บ้าจริงง เขินตามโออิคาวะคุงไปสิบแปดตลบ
อุชิวากะจัง นายมันแย่ ไม่พูดไม่อะไร เน้นการกระทำจริงๆนะ บ้าจริงง เจ้าเด็กน้อยพวกนี้ หนอยๆๆๆ
คุณโชเฟอร์แซวได้ถูกใจมาก แต่แหม อุชิเค้าไม่สนหรอกนะ ๕๕๕๕๕๕
ที่จริง โออินี่จิตแข็งนะ สมมติมีสตอล์กเกอร์มาตามอย่างงี้จริงๆ มีช็อกตายอะ ๕๕ แสดงว่าลึกๆแล้วก็ลงมติกับตัวเองว่า อุชิวากะจังเป็นคนที่เชื่อใจได้ (แค่เกลียดขี้หน้ามัน ถถถ)
ชอบมากนะจ๊ะฟฟฟ เขียนอีกเยอะๆนะ เรารู้เจ้าสอบเสร็จก่อนเรา ๕๕๕

#1 By Hitsugaya~kun on 2014-12-02 00:08

Wirunyupha View my profile

Recommend